0 → 1 yaptıysan,
1 → 10'u beraber
inşa edebiliriz.

13 yaşında okulu bırakıp sanayide çalışmaya başladım. Endüstriyel kalıpçılık bölümünde 3 seneden fazla çalıştım. Ve ben 13 yaşında başladıktan 2 ay sonra bana aydınlanma geldi — bu sanayi sandığımız gibi kötü değil, aksine harika bir işti. Sana karışan yok, kendi işinin patronu gibisin.

O yüzden sanayide çoook mutlu zamanlar geçirdim ve çok iyi ustalar, abiler tanıdım. Asla "sanayiye gönderirim" lafını doğru bulmuyorum çünkü sanayi gerçekten beni olgunlaştırdı ve bana bir meslek kazandırdı. 13 yaşıma kadar çekiç bile tutmuyordum ama sanayi sayesinde çok iş öğrendim. Ve bana çalışarak işi öğrenebileceğimi gösterdi.

E-ticarete, sanayide çalıştıktan 4 ay sonra başlama kararı aldım. Aslında olay e-ticaret falan değildi, parada da değildi. Yeter ki kendi işim olsun istedim, iş adamı, girişimci olmak istedim. Sebebi: sanayide dururken Polonya'dan iş adamları gelmişti ve onların giyim tarzı, konuşması, özgüveni beni etkiledi ve ben dedim ki "bu adam ben olmalıyım".

Çünkü benim hayalim başta sanayide çalışıp kalfa belgemi alıp, sonra ustalık belgemi aldıktan sonra Almanya'da yaşayıp orada çalışıp iyi geçinmekti. En büyük hayalim buydu. Ancak gözüm bir yerde açıldı. Almanya'da yaşayan biri için standart olan bir hayat, benim için hayaldi. Bunu şöyle örneklendirebilirim: her gün su içebiliyorsun ama 3 günde bir azıcık ağzına su değebilmesi kimilerinin hayali. Ve sana "her gün su içebiliyorsun, hayalimi yaşıyorsun" diyen biri olursa anlayamazsın.

İlk e-ticarette Amazon dropshipping'i araştırarak başladım çünkü en popüler oydu. TikTok'u keşfettim, onunla doluydu o dönem. Ama Amazon'a bir şekilde başlayamadım çünkü sıfırdan, eğitimsiz başlanmıyordu ve o dönem eğitim ücretleri minimum 2000 dolardan başlıyordu.

Sonra internette sıkça ismini duyduğum yabancı birinden eğitim aldım, ucuzdu. Eğitimde e-ticaret kısmında Shopify dropshipping vardı ve ben şok oldum, "aaa bu bunu mu anlatıyor?". Ben Amazon eğitimi bekliyordum. Eğitimi izledim, kafam o kadar karışıyordu ki, ama dedim ki devam edeceğim, devam edeceğim.

Çoook kafa karıştırmasına rağmen, nasıl oldu bilmiyorum, ayağa kalkıp yürüyüp "alışacağım, alışacağım" dedim. Çünkü sanayi bana bunu öğretmişti 13 yaşımda. Başta kafa karıştırıcı gelen şey gün geçtikçe kolaylaşıyordu, tek sırrı her gün yapmaktı. Sporda da aynı şekilde oldu.

Mağaza yaptım, kapattım, hiç aksiyon almadım, sonra yavaştan aksiyon almaya başladım, denemeler yaptım ama bir türlü şirket olmadığı için zorlanıyordum. Zar zor, güç bela annemi ikna ettim, inandı bana ve onun üzerine Türkiye'de şirket kurup başladım. Tek motivasyonum elime 30k geçse bu işi yapacağıma inanmaktı, çünkü hep sermaye sorunu yüzünden denemeler yapamıyordum.

Güç bela annem 30k sermayeyi karşıladı ve borç verdi, dedi ki "bu borcu ödeyeceksin". Ve ben başta tereddüt etsem de, "ben borçla iş yapmam" desem de, en son Prison Break'i 10 kere bitirişimde bittikten sonra "ulan ne yapıyorum ben?" dedim ve o riski aldım.

30k sermayenin 10k'sı ajans borcu ve yazılım uygulamasına gitti. 3 günde 3 ürün test ettim, hepsi başarısız oldu, ta ki 2. denediğim mağazada reklamları erken kapattığımı fark edene kadar. Reklamı tekrar açtıktan sonra o gün 3 sipariş geldi ve ben dışarıda şarkı dinleyerek ellerimi sıkıyordum, yüzümü kasıyordum, o kadar mutluydum ki.

Tabi bu uzun sürmedi. Sayfama hep saldırılar, telifler geldi, ne olduğunu anlayamadım. Mailimi kontrol ettim ve Türk firması bana telif atıyordu. Firmayı aradım ve dedim ki "herkes aynı görselleri kullanıyor, neden telif atıyorsunuz?". Sonra öğrendim ki resim gerçekten Türk firmasınınmış, adam bana direkt "kardeşim bu kadın benim eşim" dedi. Çinliler görselleri çalıp Aliexpress'e yüklemişti.

Ben yine yıkılmadım, yılmadım, kapattım reklamı, ürünü kaldırdım. Yeni ürün denedim, o birkaç sipariş aldı ama iyi gitmedi. Bir de o dönem öyle bir ateşlendim ki kabus gibi 15 GÜN geçirdim. 15 gün boyunca iyileşemedim, ilk defa bu kadar uzun sürdü.

Sonra bir ürün çıktı karşıma ve denemeye karar verdim: hoddie battaniye. Ürünü, fikir alışverişi yaptığım, YouTube aracılığıyla tanıştığım Ahmet Kemal Birca'ya gösterdim. "Yani Jerfi, çok bir şey göremedim ama sen bilirsin" dedi.

Bu denediğim 7. üründü. Reklamları akşam 5 gibi başlattım, 6-7 gibi oynamaya başladı. O sıra sinir, stres tabi. Bankada 13k para kalmıştı. Yakın arkadaşım Fatih, Getir deposunda işe başlamıştı. "Bu 13k parayı bitireyim, Fatih ile Getir depoda çalışıp tekrar kazanırım" dedim. İşte o gün o riski alıp reklamları agresif açtım.

Babam geldi, Kumburgaz'a babaanemin yanına doğru gidiyoruz. Motordan indim, babaanemi öptüm, derken 2 sipariş gelmişti :)) HAVALARA UÇTUM HAVALARA. O ürün ana işim olmasını ve daha büyük girişimler yapmamı sağladı. Sadece 1 ürün hayatımı değiştirdi.

O gün 3 siparişle kapattım. Yarın 20k ciro, sonra yine 20k, sonra 33k falan derken günde 100k, 120k'ları gördüm. 1 haftada borcumu kapatıp 100k sermaye cebime koydum. Devam ettim — 1.373 milyon ilk ayım, sonraki ay 2 milyon, sonraki ay 1.9 milyon derken gitti de gitti böyle.

Sonrası tabi her şey istenildiği gibi gitmedi :)) Nasıl yani? Olum milyonlar devirdin, ne olmuş olabilir... — battım :) Tabi farkına varmam geç oldu.

Batmamın sebebi: gümrük yasalarından kaynaklı ürünlerim ulaşmadı. Stripe'tan gelen itirazlarla sıkıntı yaşadım. Türkiye'de çalıştığım tedarikçiler, depocular hepsi beni dolandırdı. Ben müşterimin güvenini kırdım ve haliyle itiraz edip paralarını aldılar. Depocu 500'den fazla ürünümü çıkarmadı, 3 ay bekletti. Ve ben en son Stripe tablosunda -33K dolarla karşılaştım.

Aslında bunu hak ettiğimi düşünüyorum. Çünkü suçluydum, benim hatamdı. Tedarikçi veya depocu değil, ben suçluydum. Müşterinin gözünde dolandırıcıdan farkım yoktu ve haklıydılar.

-33k borcumu kapatmayı kafama koydum. Bu sefer tek önceliğim "işimi doğru yapmak, gerekirse az kazanmak ama hiçbir müşteriyi üzmemek"ti. Ürün gecikti mi ve iade mi istiyor: İADE EDECEKSİN. Ve ettim. 20 gün gibi kısa sürede -33k borcumu -3k bandına getirdim. HER ŞEYDEN ÖNCE İŞİNİ İYİ YAP, PARA BİR ŞEKİLDE GELİYOR.

Sonraki süreçte şöyle bir gerçeğin farkına vardım: Türkiye'de satış yapmak başarılı olduğun anlamına gelmez, sadece deli cesaretin olduğu için başarılı oldun. Deli cesareti şudur: zeki, dereyi geçmeyi düşünene kadar; deli, deli bir şekilde geçer. Çünkü sistemleşemedim, ekipleşemedim.

Sonra artık sistemleşmeye odaklandım. Parayı ilk öncelikten çıkardım. Ekibe alım çıkarım, mentörlük satın almalar, mail marketingci, reklamcı, PR ekibi, marka hikayesi, satış pazarlama dersleri, fark yaratma sanatı — birçok insanla çalıştım ve ekipleştim.

Ve sonra sihri artık üründe görmeyi bıraktım çünkü asıl sihir pazarlama. Ve bunun yanında ürünün de iyi olması gerekiyor — ürün iyi değilse pazarlaman da iyi değildir :))

Sonra İngiltere, İrlanda, Amerika, Kanada, Avustralya pazarlarında satış yapmaya başladım ve şunu anladım: fark yarattığın her pazarda para kaçınılmazdır. Girilmemiş bir ürünü bir pazara girmek değildir keramet. Aynı pazarda satan 100 kişiden seni tercih etmelidir — markalaşmak.

Ve sonra fark ettim ki Türkiye pazarındaki girişimcilerde — işini büyütmek isteyen herkeste — böyle bir sorun var. Ve girişimciliğimin getirdiği metotla (talep varsa — doldurma sanatı), işte böyle mentörlük vermeye başladım. Çünkü ben zengini daha çok zengin edecek formülü biliyorum — artık sıfırdan başlatmak benim için keyifli değil. Bu yüzden aynı dili konuşabildiğim ve eksilerini doldurabileceğim, kısaca 'level' atlatabileceğim girişimcilerle çalışıyorum. Çünkü bu işi seviyorum, sanki bu iş için dikilmiş özel bir mavi takım gibiyim.

Son 6 ayda 7K'lık gibi 20 senelik firmalara mentörlük verdim. 7 senedir pazarlama yapan, Koç Holding ile çalışma deneyimi olan Furkan bey'e de mentörlük verdim. Ben mutlu olacağım ve 1-10, 10-100, 100-1000 yapabileceğim girişimcilerle çalışıyorum.

Aşağıdan bir randevu al, seninle iletişime geçeceğim, bir meet yapalım. Sana 30 dakika boyunca işini büyütmek için ders vereyim. Eğer dersten memnun kalırsan beraber çalışmaya başlayalım, sevgili dostum.

Kendine iyi bak.
Jerfi